Heel kort heb ik nog op de Internetredacie van de NRC vertoefd.
Het was een afdeling, waar de sfeer niet echt om te juichen was. We zaten op een apart kamertje en de collega’s waren niet blij met invalkracht nummer zoveel. Eigen hadden ze ook geen puf meer om me liefdevol in te werken.
Toch is de redactie de beste leerschool voor het webwerk geweest, die ik me maar kon voorstellen. Het werd handmatig gehtmld met het programma ‘Homesite’ – een tekstverwerker, die speciaal is bedoel voor het maken van html.
Ook de toenmalige overzichtelijk structuur (waarvan nu niets meer over is) gebruik ik nog steeds als leidraad voor mijn eigen sites.
Met puur html werd de hele site nog bijgehouden. Een hele prestatie. De site laadde daardoor echter heel snel in, maar een restyling was een ramp: het betekende het aanpassen van tienduizenden pagina’s!
Een klein wonder was dat de nieuwsromp van de site werd bijgehouden door een mevrouw ergens in de Betuwe, die ooit was aangesteld als freelance-typiste. Zij kon vanuit huis (en soms zelfs vanuit haar ziekbed, want ze was vrijwel onvervangbaar) in de middag binnen een uur tijd met allerlei zelf geprogrammeerde toetsen de site wisselen, zodra de dagkrant gereed was. Omdat haar naam veel viel, maar ik haar nooit zag, dacht ik eerst dat ze een systeem was (C.O.R.A.)!!!
Op een dag kom ik daar en blijk ik niet meer te bestaan. Althans niet meer in het systeem. Ik kan niet meer inloggen en mijn emailadres is ook verdwenen. Ik naar de systeembeheerder om te klagen, natuurlijk. Begint hij ontzettend te lachen. “Duizendmaal sorry! Ik heb je uit het systeem verwijderd, omdat ik me niet kon voorstellen dat je daar nog steeds zou zitten. Niemand houdt het daar zo lang vol als uitzendkracht.”
Ik dus wel, net lang genoeg om de vereiste internetkennis op te doen om als zelfstandige websites te kunnen bouwen.
Hieronder enkele projecten, die ik in elkaar heb gezet (dit moest binnen een paar uur gebeuren!):